Ik begon bij Lucie en Erik ooit met twee sleeves. Dat werden in de loop van de jaren twee bodysuits. We hebben dus nogal wat uren met elkaar doorgebracht.
Als ik nu aan hen denk, denk ik ook aan de motoren, de cakejes die Lucie meenam en de kleren die ze voor onze dochter maakte. Dingen die met de tattoos zelf weinig te maken hebben, maar voor mij wel bij Lucie en Erik horen.
Lucie · detail van de nektattoo
Erik · sleeve
Lucie reed motor, tekende ontzettend goed en maakte kleding. Ze had een enorm hart voor dieren. Haar ouders hadden een boerderij en wat zij allemaal over dieren wist, was echt bizar. Tijdens de lange tattoosessies kon ze daar uren over vertellen.
Toen ze vegan werd, inspireerde ze ons daar ook mee. Ze nam regelmatig zelfgemaakte vegan cakejes en brownies voor ons mee. Niet geheel onbelangrijk natuurlijk. Omdat Lucie coeliakie had, gingen we samen met haar en Erik een keer een kookworkshop doen bij Yirga. En toen onze dochter geboren werd, maakte ze kleding voor haar als kraamcadeau.
Erik werkte met staal en kon daar echt vette dingen mee maken. De lamp van buizen die hij voor Bunker maakte, is nog steeds onderdeel van de shop. Ze reden samen motor en kwamen na een paar tattoosessies op een dag op hun nieuwe motoren bij mij thuis langs.
We hadden het over motoren en honden, over hun corgi’s (later twee), over katten en een papegaai. Maar ook over ouders, vorige relaties, werk en eten. In al die uren samen kwam eigenlijk alles voorbij wat er in ons leven gebeurde.
Erik · borsttattoo
Lucie kreeg helaas ook veel voor haar kiezen. Na een hernia en een mislukte operatie kreeg ze ernstige chronische pijn en uitval. Er volgden meerdere operaties en uiteindelijk werd ze afgekeurd. Tijdens het tatoeëren was ze altijd een enorme bikkel, maar op een gegeven moment werd zelfs dat steeds zwaarder.
Erik ging uiteindelijk minder werken om meer voor haar te kunnen zorgen. En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, kreeg Lucie later ook borstkanker. Gelukkig is ze daarvan genezen.
Lucie · buiktattoo
Bunker bestaat dit jaar 25 jaar. Als ik daarop terugkijk, realiseer ik me dat ik naast al die tattoos ook een stukje van het leven van heel veel mensen heb mogen meemaken. En zij hebben net zo goed een stuk van ons leven meegemaakt.
Lucie heeft ons dingen geleerd en ons geïnspireerd, voor ons gebakken en kleding voor onze dochter gemaakt. Erik heeft letterlijk iets gemaakt dat onderdeel van Bunker werd. We hebben samen gegeten, gelachen, motor gereden en eindeloos gepraat. En ondertussen toevallig ook nog twee lichamen volgetatoeëerd.
Lucie · beentattoo
Erik · detail van de beentattoo
Ik ben nu weer contact met Lucie en Erik aan het zoeken. Niet omdat er nog ergens een stukje huid dringend gevuld moet worden. 😉 Ik wil ze gewoon weer spreken en laten weten hoeveel ik ze waardeer.
De geschiedenis van Bunker hebben wij niet alleen geschreven. Mensen als Lucie en Erik hebben daar net zo goed aan meegeschreven.
